Brzmi to jak problem inżynieryjny, który można łatwo przekazać i bezpiecznie zignorować przez każdego, kto prowadzi firmę: model danych — w jaki sposób Twoje oprogramowanie reprezentuje klienta, zamówienie, projekt i jaki jest między nimi związek. Ale model danych nie jest szczegółem technicznym. Po cichu decyduje, na jakie pytania możesz odpowiedzieć, co możesz zautomatyzować i co możesz nawet zobaczyć. Twój model danych to Twoja strategianiezależnie od tego, czy wybrałeś je celowo, czy odziedziczyłeś przez przypadek.
Model decyduje o tym, co jest możliwe.
Rozważ proste pytanie: „pokaż mi każdego klienta, który kupił produkt A, otworzył zgłoszenie do pomocy technicznej i nie odnowił”. To, czy możesz odpowiedzieć na to pytanie – w ogóle łatwo – zależy wyłącznie od Twojego modelu danych. Jeśli zakupy, bilety i odnowienia są realizowane w jednym modelu, w którym „klient” to jeden podmiot, jest to zapytanie. Jeśli żyją w trzech narzędziach z trzema koncepcjami klienta, jest to wielodniowy projekt, który prawdopodobnie jest błędny. Strategia „ponownego zaangażowania klientów z grupy ryzyka” jest dostępna dla pierwszego biznesu i skutecznie zamknięta dla drugiego – nie ze względu na ambicje, ale ze względu na architekturę.
Strategia to zbiór rzeczy, które zamierzasz zrobić. Twój model danych to zbiór rzeczy, które faktycznie możesz zrobić. Kiedy się rozchodzą, wygrywa model danych.
Model fragmentaryczny jest strategią fragmentaryczną.
Kiedy Twoje dane znajdują się w dwunastu narzędziach, nie masz jednego modelu danych — masz dwanaście, z których każdy ma własną definicję kluczowych elementów, z których żaden nie jest w pełni zgodny. Ta fragmentacja nie jest neutralna. Po cichu wyklucza każdą strategię wymagającą spojrzenia na wszystkie fragmenty: personalizację, automatyzację cyklu życia, prawdziwą analizę rentowności, wszystko, co wymaga spojrzenia na całego klienta w jednym miejscu. Twoja strategia po cichu kurczy się, aby dopasować się do możliwości rozproszonych danych i możesz nigdy nie zauważyć usuniętych opcji.
Świadomy wybór modelu.
Strategicznym posunięciem jest potraktowanie modelu danych jako decyzji strategicznej – ponieważ nią jest – i wybranie go celowo. Ujednolicony model, w którym podstawowe podmioty są zdefiniowane raz i wszystko się z nimi wiąże, pozwala zachować maksymalną liczbę dostępnych strategii. Jest to architektoniczny odpowiednik utrzymywania otwartych opcji: nie musisz już dziś wiedzieć, jakich przekrojowych możliwości będziesz potrzebować za dwa lata, ale spójny model danych gwarantuje, że będzie to możliwe, gdy to zrobisz.
Aby się tym zająć, nie musisz przejmować się bazami danych, ponieważ konsekwencje nie są techniczne — są strategiczne. Sposób, w jaki Twoja firma reprezentuje swój świat, decyduje o tym, co może zrobić. Wybierz ujednolicony model, a opcje strategiczne pozostaną otwarte. Jeśli odziedziczysz fragmentaryczną, będziesz latami wpadać na ściany, których nie widzisz, zbudowane według architektury, której nikt nie wybrał.