Het klinkt als een technisch probleem, gemakkelijk te delegeren en veilig te negeren door iedereen die het bedrijf leidt: de datamodel – hoe uw software een klant, een bestelling, een project representeert en hoe deze zaken zich verhouden. Maar het datamodel is geen technisch detail. Het beslist in stilte welke vragen u kunt beantwoorden, wat u kunt automatiseren en wat u zelfs kunt zien. Uw datamodel is uw strategie, of je het nu bewust hebt gekozen of per ongeluk hebt geërfd.
Het model bepaalt wat mogelijk is.
Denk eens aan een simpele vraag: “laat mij elke klant zien die product A heeft gekocht, een supportticket heeft geopend en niet heeft verlengd.” Of je dat kunt beantwoorden – helemaal gemakkelijk – wordt volledig bepaald door je datamodel. Als aankopen, tickets en verlengingen in één model leven waarbij 'klant' één entiteit is, is het een vraag. Als ze in drie tools leven met drie noties van klant, is het een meerdaags project dat waarschijnlijk verkeerd is. De strategie ‘het opnieuw betrekken van risicovolle klanten’ is beschikbaar voor het eerste bedrijf en is feitelijk gesloten voor het tweede – niet vanwege ambitie, maar vanwege de architectuur.
Strategie is een reeks dingen die u van plan bent te doen. Uw datamodel is de reeks dingen die u daadwerkelijk kunt doen. Wanneer ze uiteenlopen, wint het datamodel.
Het gefragmenteerde model is een gefragmenteerde strategie.
Als je data in twaalf tools zijn ondergebracht, heb je niet één datamodel; je hebt er twaalf, elk met zijn eigen definitie van de kernentiteiten, die het allemaal niet helemaal eens zijn. Die fragmentatie is niet neutraal. Het sluit stilzwijgend elke strategie uit die het nodig heeft om door de fragmenten heen te kijken: personalisatie, levenscyclusautomatisering, echte winstgevendheidsanalyse, alles wat de hele klant in één oogopslag nodig heeft. Uw strategie wordt stilletjes kleiner om te passen bij wat uw verspreide gegevens kunnen ondersteunen, en het kan zijn dat u nooit de opties opmerkt die zijn verwijderd.
Het model bewust kiezen.
De strategische zet is om uw datamodel als een strategische beslissing te behandelen – omdat het er één is – en er doelbewust voor te kiezen. Een uniform model, waarin de kernentiteiten één keer worden gedefinieerd en alles daarop betrekking heeft, houdt het maximale aantal strategieën voor u beschikbaar. Het is het architecturale equivalent van je opties open houden: je hoeft vandaag niet te weten welke transversale capaciteit je over twee jaar nodig hebt, maar een samenhangend datamodel garandeert dat het mogelijk zal zijn als je dat wel doet.
Je hoeft je geen zorgen te maken over databases om je hier zorgen over te maken, omdat de consequentie niet technisch is, maar strategisch. De manier waarop uw bedrijf de wereld vertegenwoordigt, bepaalt wat uw bedrijf kan doen. Kies voor een uniform model en u houdt uw strategische opties open. Als je een gefragmenteerd exemplaar erft, loop je jarenlang tegen muren aan die je niet kunt zien, gebouwd volgens een architectuur die niemand heeft gekozen.