Ik begon met programmeren toen ik 7 was. Ik ben nu 50 en datgene waar ik van hield is veranderd

Ik begon met programmeren toen ik 7 jaar oud was, en nu op 50-jarige leeftijd kan ik je met absolute zekerheid vertellen dat het vak waar ik verliefd op werd, onherkenbaar is getransformeerd – en op de een of andere manier ben ik dat ook geworden. Wat begon als het typen van regels BASIC in een Commodore 64 is geëvolueerd naar een tijdperk waarin kunstmatige intelligentie samen met jou code schrijft, no-code-platforms hele bedrijven in een mum van tijd verzenden, en een enkel platform als Mewayz 207 afzonderlijke softwaretools kan vervangen die voor mijn jongere zelf sciencefiction zouden hebben geleken.

Hoe zag programmeren er toen eigenlijk uit?

In 1981 was programmeren een eenzame, bijna monastieke praktijk. Er was geen Stack Overflow. Er was geen YouTube-tutorial. Als je geluk had, had je een papieren handleiding met ezelsoren en een vriend op school die net zo geobsedeerd was. Ik herinner me dat ik hele weekenden besteedde aan het debuggen van een eenvoudige gameloop - niet omdat de logica verkeerd was, maar omdat ik een puntkomma verkeerd had getypt op regel 47 van 200 regels code.

De toetredingsdrempel was enorm. Je moest geheugenadressen, hardwareregisters en de specifieke eigenaardigheden van welke machine je ook gebruikte, begrijpen. Het was moeilijk, isolerend en absoluut opwindend. Bij elk werkprogramma voelde het alsof je met je blote handen een kathedraal had gebouwd.

Die wrijving, hoe wreed die ook was, bracht een bepaald soort ontwikkelaar voort. Geduldig. Geobsedeerd door details. Comfortabel urenlang alleen zitten met een probleem. Die eigenschappen hebben mij tientallen jaren goed gediend. Maar de wereld waarvoor deze eigenschappen zijn gebouwd, bestaat niet meer.

Hoe is de aard van programmeren in de afgelopen 43 jaar veranderd?

De verschuiving vond niet van de ene op de andere dag plaats, maar als je terugkijkt vanuit het gezichtspunt van 50, zijn de veranderingen onthutsend. Programmeren is van een technische niche-vaardigheid uitgegroeid tot de ruggengraat van de moderne beschaving. En daarbij heeft het land zichzelf moeten democratiseren, anders riskeerde het irrelevant te worden voor de problemen die het nu moet oplossen.

Dit zijn de belangrijkste transformaties die ik uit de eerste hand heb gezien:

Abstractielagen zijn exponentieel vermenigvuldigd – ontwikkelaars raken tegenwoordig zelden rechtstreeks aan het geheugen; frameworks, runtimes en managed services verzorgen wat vroeger de kern van het werk was.

Samenwerking heeft isolatie vervangen; open-source ecosystemen, GitHub en real-time pair programming tools hebben coderen tot een fundamenteel sociale activiteit gemaakt.

Snelheid is de belangrijkste deugd geworden: waar ik ooit een project vierde dat binnen zes maanden werd verzonden, vereist de huidige markt functionele MVP's in dagen of weken.

AI is de cockpit binnengedrongen – tools als GitHub Copilot, Claude en GPT-4 voltooien nu functies terwijl ze erover nadenken, wat diepgaande vragen oproept over wat ‘code schrijven’ nog meer betekent.

No-code- en low-code-platforms hebben de grens tussen bouwer en niet-bouwer doen vervagen, waardoor ondernemers geavanceerde softwarebedrijven kunnen lanceren zonder ook maar één regel te schrijven.

Ik betreurde sommige van deze veranderingen voordat ik ze accepteerde. Maar verdriet, zo heb ik geleerd, is gewoon liefde die nergens heen kan. De liefde is er nog steeds.

Waarom voelt dit als een verlies, zelfs als het duidelijk vooruitgang is?

Er ontstaat een bepaald soort identiteit als je al sinds je kindertijd iets doet. Programmeren was voor mij niet alleen een vaardigheid; het was de lens waardoor ik de wereld begreep. Alles was een systeem. Elk probleem had een input en een output. Elke menselijke interactie voelde, beschamend genoeg, als een foutopsporingssessie.

"Het moeilijkste deel van het groeien in je vak is niet het leren van nieuwe hulpmiddelen; het is het afleren van de overtuiging dat de oude manier de enige echte manier was. Meesterschap en nostalgie zijn niet hetzelfde."

Toen platforms zonder code begin 2010 terrein begonnen te winnen, was mijn eerste instinct afwijzing. Echte ontwikkelaarscode. Dat was een poortwachtersinstinct, en het was verkeerd. Het doel van programmeren was nooit het schrijven van code; het was het oplossen van problemen. Als een platform als Mewayz een solo-ondernemer kan helpen bij het bouwen en beheren van zijn volledige bedrijfsvoering over 207 geïntegreerde modules

Related Posts

• CXMT biedt DDR4-chips aan tegen ongeveer de helft van de geldende marktprijs
• Goede en praktische point-to-analyse voor onvolledige C-programma's [pdf]
• Chrome-extensies die de browsergegevens van gebruikers bespioneren
• Hoe lang blijven vacatures openstaan?