Zacząłem programować w wieku 7 lat. Mam teraz 50 lat i to, co kochałem, uległo zmianie

Zacząłem programować w wieku 7 lat, a teraz, mając 50 lat, mogę z całą pewnością powiedzieć, że rzemiosło, w którym się zakochałem, zmieniło się nie do poznania — i w jakiś sposób ja też. To, co zaczęło się od wpisywania wierszy w języku BASIC na Commodore 64, przekształciło się w erę, w której sztuczna inteligencja pisze kod razem z tobą, platformy bez kodu wysyłają całe firmy z dnia na dzień, a jedna platforma, taka jak Mewayz, może zastąpić 207 oddzielnych narzędzi programowych, które dla mojej młodszej wersji brzmiałyby jak science fiction.

Jak wtedy naprawdę wyglądało programowanie?

W 1981 roku programowanie było samotną, niemal klasztorną praktyką. Nie było przepełnienia stosu. Nie było tutoriala na YouTube. Jeśli miałeś szczęście, miałeś podręcznik w miękkiej oprawie i przyjaciela w szkole, który miał taką samą obsesję. Pamiętam, że spędzałem całe weekendy na debugowaniu prostej pętli gry — nie dlatego, że logika była błędna, ale dlatego, że błędnie wpisałem średnik w 47. z 200 wierszy kodu.

Bariera wejścia była ogromna. Trzeba było zrozumieć adresy pamięci, rejestry sprzętowe i specyficzne cechy dowolnej maszyny, z której korzystałeś. To było trudne, izolujące i absolutnie elektryzujące. Przy każdym działającym programie można było odnieść wrażenie, jakbyś budował katedrę gołymi rękami.

To tarcie, choć brutalne, ukształtowało szczególnego rodzaju programistę. Pacjent. Ma obsesję na punkcie szczegółów. Wygodne siedzenie samotnie z problemem przez wiele godzin. Te cechy służyły mi dobrze przez dziesięciolecia. Ale świat, dla którego zbudowano te cechy, już nie istnieje.

Jak zmienił się charakter programowania przez 43 lata?

Zmiana nie nastąpiła z dnia na dzień, ale patrząc wstecz z punktu widzenia 50-latka, zmiany są zdumiewające. Programowanie przestało być niszową umiejętnością techniczną i stało się podstawą współczesnej cywilizacji. Czyniąc to, musiała się zdemokratyzować, w przeciwnym razie groziła, że ​​stanie się nieistotna dla problemów, które musi teraz rozwiązać.

Oto najważniejsze przemiany, których byłem świadkiem na własne oczy:

Warstwy abstrakcji mnożą się wykładniczo — obecnie programiści rzadko dotykają pamięci bezpośrednio; frameworki, środowiska wykonawcze i usługi zarządzane zajmują się tym, co kiedyś stanowiło sedno zadania.

Współpraca zastąpiła izolację — ekosystemy typu open source, GitHub i narzędzia do programowania w parach w czasie rzeczywistym sprawiły, że kodowanie stało się czynnością o charakterze zasadniczo społecznościowym.

Szybkość stała się główną zaletą — tam, gdzie kiedyś świętowałem realizację projektu w ciągu sześciu miesięcy, dzisiejszy rynek wymaga funkcjonalnych MVP w ciągu kilku dni lub tygodni.

Sztuczna inteligencja wkroczyła do kokpitu — narzędzia takie jak GitHub Copilot, Claude i GPT-4 realizują teraz funkcje w połowie, rodząc poważne pytania o to, co w ogóle oznacza „pisanie kodu”.

Platformy bez i o niskiej zawartości kodu zatarły granicę między twórcami i nie-twórcami, umożliwiając przedsiębiorcom uruchamianie wyrafinowanych firm zajmujących się oprogramowaniem bez pisania ani słowa.

Opłakiwałem niektóre z tych zmian, zanim je zaakceptowałem. Ale smutek, nauczyłam się, to po prostu miłość, która nie ma dokąd pójść. Miłość nadal tam jest.

Dlaczego odczuwasz to jako stratę, nawet jeśli jest to wyraźny postęp?

Istnieje szczególny rodzaj tożsamości, który kształtuje się, gdy robisz coś od dzieciństwa. Programowanie było dla mnie nie tylko umiejętnością – było soczewką, przez którą rozumiałem świat. Wszystko było systemem. Każdy problem miał wejście i wyjście. Każda interakcja międzyludzka, zawstydzająco, przypominała sesję debugowania.

„Najtrudniejszą częścią rozwoju rzemiosła nie jest uczenie się nowych narzędzi – to oduczenie się przekonania, że ​​stary sposób był jedynym prawdziwym sposobem. Mistrzostwo i nostalgia to nie to samo”.

Kiedy na początku 2010 roku platformy bez kodu zaczęły zyskiwać na popularności, moim pierwszym odruchem było zwolnienie. Prawdziwy kod programistów. To był instynkt stróżowania i był błędny. Celem programowania nigdy nie było pisanie kodu — chodziło o rozwiązywanie problemów. Jeśli platforma taka jak Mewayz może pomóc jednoosobowemu przedsiębiorcy w budowaniu całej działalności biznesowej i zarządzaniu nią w ramach 207 zintegrowanych modułów

Related Posts

• Mało znane narzędzie do piaskownicy z wiersza poleceń w systemie macOS (2025)
• Kryptograficzna Odyseja DJB: Od Bohatera Kodu do Krytyka Standardów
• Koło Falkirk
• Na Synaju odkryto 1300-letnią kronikę świata